مرحوم من

آغوشتو به غیر من به روی هیشکی وا نکن

منو از این دلخوشی و آرامشم جدا نکن

من برای با تو بودن پر عشق و خواهشم

واسه بودن کنارت تو بگو به هر کجا پر میکشم

منو تو آغوشت بگیر آغوش تو مقدسه

بوسیدنت برای من تولد یک نفسه

چشمای مهربون تو منو به آتیش میکشه

نوازش دستای تو عادته ترکم نمیشه

فقط تو آغوش خودم دغدغه هاتو جابذار

به پای عشق من بمون هیچ کسو جای من نیار

مهر لباتو روی تن و روی لب کسی نزن

فقط به من بوسه بزن به روح و جسم و تن من

 
^{با وجود اين همه زمان، صداي سكوتت مي آيد}_تنهايم
^{و اندوه شب آزرده ام مي كند
ديگر از خيالت خسته ام
و سهم من
از تمام تو
واژه ي جوهري است از نامت
كه ذهن سپيد كاغذ را
لك مي كند
و حسرتي مي نهد بر دلم
سخت
سنگين...}

 
^{از دلم مي پرسم
ای ساده ي شيشه یي مي بيني ؟
بي رحم شده ام اين روزها
پنجره ها را بسته ام
با خيالت می جنگم}

 
^{و از همه بدتر اينكه
دوستت ندارم... دروغي كبود
خنده ام مي گيرد}

^{از همه خسته ام
خسته از همه
بيش از همه از خويش
كه يادت ويرانم مي كند
كه آوار
مي شود بر لحظه هايم
و هيچ دستي
ياور آبادانيم نيست}

^{خويشتن را از ياد برده ام
ودر اين غروب غريب
گريه امانم را بريده
لعنت بر من كه دوستت دارم هنوز
لعنت بر تو كه دوستم ...}

^{و امشب باز
بي تو 
در باريكترين كوچه هاي صبرم
اشكهايم سراريز مي شوند
آسان
بچه گانه
تنها...}

^{و اين است
تقدير بي توبودن}

عمر پا بر دل من می نهد و مي گذرد ...
خسته شد چشم من از اين همه پاييز و بهار
          نه عجب گر نكنم بر گل و گلزار نظر
                           در بهاری كه دلم نشكفد از خنده يار

چه كند با رخ پژمرده من گل به چمن ؟
               چه كند با دل افسرده من لاله به باغ ؟
من چه دارم كه برم در بر آن غير از اشك ؟
                وين چه دارد كه نهد بر دل من غير از داغ ؟

عمر پا بر دل من مي نهد و مي گذرد ...
                         مي برد مژده آزادی زندانی را ،
         زودتر كاش به سر منزل مقصود رسد
                              سحری جلوه كند اين شب ظلماني را .

پنجه مرگ گرفته ست گريبان اميد
            شمع جانم همه شب سوخته بر بالينش
   روح آزرده من مي رمد از بوی بهار
                    بی تو خاری ست به دل ، خنده فروردينش

عمر پا بر دل من می نهد و مي گذرد ...
كاروانی همه افسون ، همه نيرنگ و فريب !
سالها باغ و بهارم همه تاراج خزان
بخت بد ، هرچه كشيدم همه از دست حبيب

ديدن روی گل و سير چمن نيست بهار
به خدا بی رخ معشوق ، گناه است !  گناه !
آن بهار است كه بعد از شب جانسوز فراق
به هم آميزد ناگه ... دو تبسم ، دو نگاه

              هرگز برایت از دوست داشتنم حرفی نخواهم زد

از جرقه های محبتی که هر لحظه بر دلم می زنی

از گرمای کلامی که وقت گفتنت در دل خود احساس می کنم

هرگز

هرگز برایت نخواهم گفت

از آن سیب سرخ پنهانی که به سویت دراز کرده ام

و از آن دستی که.....

هرگز برایت نخواهم گفت

شاید تو خود روزی بخوانی دوست داشتنم را

از دلتنگ شدنم

از انتظارم

از سکوتم

از بی کلام شدنم

شاید تو روزی همه چیز را بیابی

در سطر سطر نوشته هایم

و در تک تک لحظه هایم

                           شاید روزی میان تمام بی تفاوتی هایم

                           دریابی معنای عمیق « دوست داشتن بی آنکه دوست بداند » را!

 خدایا!

مهربانا!
با فروغ نگاهت، واژه های جانم، زیباترین ترانه ی عشق و شکر گزاری را تنها برای تو می سرایند.

 و جام دیدگانم از اشک نیاز من و مهر تو لبریز می گردد و من تنها با نوشیدن جرعه ای از سرچشمه ی نیایش از تو می خواهم که هیچگاه نعمت عافیت، صبوری و امید را از زندگانیم نستانیَ...

آرزوها؟

خود را می بازند ..

در هماهنگی بیرحم هزاران در

بسته؟

آری، پیوسته بسته، بسته

خسته خواهی شد...

        حرفی به من بزن

                    آیا کسی که مهربانی یک جسم زنده را به تو می بخشد

                         جز درک حس زنده بودن از تو چه می خواهد ؟

                                                                                         حرفی به من بزن

                                                        من در پناه پنجره ام...